Zaiste... uwielbiasz to uczucie, gdy zmęczony podróżą zmywasz zmęczenie w chłodnej wodzie jeziora. Gdy cały świat z niebem i ziemią znika, kiedy zamykasz oczy i zanurzasz się... nurkując w inny - wodny świat. Tam wszystko jest niezwykłe. Odgłosy życia przybierają barwę ciszy. Gdy otwierasz oczy widzisz, że wszystko się kołysze, rozmywa. Nic nie drażni oczu swą ostrością. Woda delikatnie szczypie Cię w oczy, a po chwili czujesz że brak Ci tchu. Wynurzasz się by zaczerpnąć powietrza, zawsze wtedy myślisz co byłoby gdybyś nie był tropicielem, łowcą głów, którym musisz być w pozawodnym świecie.
Kim byś był, gdyby Twe losy potoczyły się inaczej?

Pamiętam ten dzień w sposób jaki zadziwi niejednego z Was. Wydarzenia wyryły się w mej pamięci niczym słowa rzeźbione w skale. Kiedy zamykam oczy czuję woń płonącego lasu - duszną i wszechobecną. Widzę strach w dumnych oczach elfów. Tak mój drogi wędrowcze - Strach... Nie myślałem, że dożyję dnia w którym ich smukłe dłonie drżeć będą niczym liście osiki. Byłem wtedy tam. Byłem wiatrem co rozdmuchiwał ogień - wściekły, gorący, bezlitosny. Jestem tu - władając tym co jest, tym co widzą twe oczy, o czym marzy dusza. I Będę. Kiedy wielka radość i wielki smutek gościć będą w twym sercu. Ale oto szansa przed tobą. Możesz pozbawić mnie mocy nad twym życiem, ale nie orężem - ten się mnie nie ima, nie magią - jej sztuka zbyt słaba by mnie pojmać. Masz okazję wyzwolić obraz swego życia sprzed mych wszechobecnych oczu.
Jak spróbujesz to zrobić?