Upinając starannie szpilkami fałdy materiału krawcowa zagadnęła siedzącą przy stole obok młodą dziewczynę, nawijającą barwioną przędzę na drewniany motek.

- Słyszałaś o tej panience, która mieszkała tutaj niedaleko, w tej gospodzie "Pod Murem"?
- Tej co zaginęła i szukał jej narzeczony? - jasnowłosa zerknęła na nią pytająco.
- Tej samej... - przytaknęła. - Ponoć to wcale nie był jej narzeczony, tylko zwykły złodziej, co ją chciał z magicznej księgi okraść, co miała od swego ojca. Dopaść zanim pełnię mocy osiągnęła i zabrać książkę z zaklęciami.

Przypinając ostrożnie koronkę kobieta dodała podekscytowanym głosem:
- Dziwne rzeczy opowiadali podróżni wczoraj w gospodzie. Że to czarodziejka była, i że szukając jej przez trzy przejścia magiczne przejść musieli, zagadkę rozwiązać, jedną demonicę przekupić, inną pokonać, i dopiero panienkę Adrienne spotkali.

- I wróciła do narzeczonego? - zapytała ją jej rozmówczyni, wyraźnie zdezorientowana.
- Toż mówiłam Ci, że to nie był jej narzeczony! - prychnęła cicho. - Ale z tego co opowiadali, "narzeczony" jak mu przekazali wiadomości od niej, zwiewał aż się kurzyło.. aż rachunku zapomniał zapłacić.
- Tak czy inaczej - dodała po chwili, wzdychając z wyraźnym żalem - Niektórzy to mają życie.. nie to co my tutaj.. - rozmarzyła się i zamilknęła zupełnie, pogrążając się w rozmyślaniach.

Jasnowłosa bez słowa przesunęła palcami po delikatnych pasmach szmaragdowej przędzy, nie mogąc uwierzyć w to, że jej przyjaciółka przedkładałaby spotkania z demonami nad to, co je otaczało. Spokój i bezpieczeństwo małego krawieckiego warsztatu.

Wysoki, postawny mężczyzna wszedł do gospody i rozejrzał się uważnie. Gdy tylko dostrzegł
siedzącego w kącie, barwnie ubranego młodzieńca natychmiast ruszył w jego stronę.
- Witaj mój panie. - powitał go ukłonem, w odpowiedzi na co otrzymał tylko skinienie głowy i pośpieszny gest, skłaniający go by usiadł obok.
- Nie mam dobrych wieści. - zaczął z wahaniem.
Antonius zacisnął wargi mocno, wpatrując się chłodnym spojrzeniem w swego sługę.
- Od wczorajszego ranka nikt jej nie widział. Wzięła klaczkę ze stajni i powiedziała karczmarzowi, że jedzie się przejechać pod mury miejskie.
- Powiedz mi coś, czego nie wiem. - przerwał mu młodzieniec. - Cokolwiek, jakiś punkt zaczepienia. Widziałeś jej pokój?
- Tak. Wygląda to, jakby faktycznie zamierzała wyjechać tylko na chwilę. Wszystkie jej rzeczy są w gospodzie. - zawahał się przez chwilę po czym dodał cicho - Będziemy potrzebowali pomocy, żeby ją odnaleźć. Lasy są duże.
Hrabia Antonius Maloi wyjął z torby podróżnej pękatą sakiewkę i podał ją towarzyszowi.
- Rozgłoś wieści, najmiemy kogoś do pomocy. Nie mamy za wiele czasu.

Hrabia Antonius Maloi wynajmie chetnych do pomocy w odnalezieniu jego narzeczonej, panienki Adrienne. Spotkanie w tej sprawie odbędzie się przed Gmachem Spotkań w Minoc, o godzinie siódmej dnia 19 Miesiąca Śnieżnej zamieci.

(termin spotkania: niedziela, około godziny osiemnastej)

Za magiczną barierą, w zapomnianej i niedostępnej do tego czasu części Miasta Księżycowej Poświaty  znalazł swoją kryjówkę mag Verres, czekający tam na odpowiednią chwilę, by dokończyć zaklęcia i posiąść pełnię władzy nad smokami.

Dzięki staraniom śmiałków, którzy przekroczyli otworzony przez czarodziejkę Amber portal, udało się go pokonać i odzyskać legendarne artefakty.

Przedmioty dające moc jaką żaden człowiek nie powinien dysponować zostały zniszczone, a Pradawny Wyrm wrócił na swoje miejsce na nieboskłonie.

iasto Księżycowej Poświaty trwało w oczekiwaniu. Panująca w nim cisza, i elektryzujące powietrze, w którym bardziej wrażliwi mogliby wychwycić zapach siarki przywodziło na myśl chwilę przed tym, zanim niebo rozedrą błyskawice a grzmot piorunów wypełni uszy.

W zaciszu swej komnaty czarodziejka imieniem Amber przerzucała nerwowo karty kolejnej księgi, wyszukując starannie informacje i zapisując je na pergaminie. Piasek w stojącej obok niej klepsydrze przesypywał się powoli.

A gdyby ktoś z mieszkańców akurat w tej chwili wyjrzał przez okno, może byłby w stanie dostrzec niewyraźną sylwetkę dosiadającego smoka mężczyzny w połyskującej intensywnie szacie, kołującego nad dachami miasta.

Szlachetni!

Spotkanie w sprawie tajemniczego maga zostało ustalone! 19 dzień miesiąca Pradawnego Wyrma, przed godziną 16-tą.

Portal prowadzi z miasta Minoc do Moonglow do miejsca spotkania.

Wszystkich zainteresowanych serdecznie zapraszamy!

(Termin spotkania: niedziela 20 czerwca, ok. godziny 18-tej.

Chętni proszeni są o to, żeby zapoznać się z wcześniejszymi wydarzeniami od ich uczestników.)

Dnia 14-tego tego miesiąca około godziny szesnastej Czarodziej Ghassan z Akademii Magicznej z Moonglow wygłosi prelekcję dla wszystkich zainteresowanych na temat tajemniczego zniknięcia z nieboskłonu Gwiazdozbioru Pradawnego Wyrma i legend opowiadanych o tej Konstelacji.

Dla chętnych niedługo przed spotkaniem zostanie otwarty portal z miasta Minoc do Miasta Księżycowej Poświaty.

Wszystkich zainteresowanych serdecznie zapraszamy!

(termin  spotkania: sobota 19 czerwca, ok. godziny 18-tej)

dąc chwiejnym krokiem wąską polną ścieżką Liam wdychał przesycony leśnymi ziołami zapach letniej nocy. Wypite wino i udany wieczór w wesołym, choć przygodnie spotkanym towarzystwie, wprawiły go w dobry nastrój. Nadal pełen wrażeń, w tym wyraźnego wspomnienia pięknej czarnookiej bardki, zadarł głowę i popatrzył w poznaczone niezliczonymi gwiazdami niebo. 

Próbując wypatrzyć kształt, o którym śpiewała dziewczyna, zmrużył oczy. Tak, to musiało być to. Poteżne, podobne do smoka stworzenie o rozpostartych skrzydłach zawieszone wysoko na nieboskłonie. Mężczyzna zachwiał się nieco na nogach, a potem popatrzył jeszcze raz. Przełknął ślinę głośno, nie wierząc własnym oczom. W jednej chwili gwiezdne kontury Pradawnego Wyrma zalśniły szmaragdowozieloną barwą a istota poruszyła powoli ogonem i rozprostowała skrzydła, unosząc je lekko ku górze.

 Zamrugał powiekami, przekonany, że po prostu tej nocy znowu wypił zbyt wiele i że to co widzi, to tylko złudzenie. Gdy znowu odważył się spojrzeć na niebo, gwiazdy konstelacji Pradawnego Wyrma świeciły bladozłotym blaskiem. Liam opuścił głowę i starannie unikając spoglądania gdziekolwiek poza ścieżką przed sobą, ruszył do domu.